Doctors and Surgeons

Είναι γενικά αποδεκτό ότι οι χειρουργοί πρέπει να είναι ικανοί με τα χέρια και τα εργαλεία. Μήπως όμως είναι ούτως ή άλλως και για το λόγο αυτό ωθούνται σε τέτοιες ειδικότητες? Το ανέκδοτο του χειρουργού με τα δύο αριστερά χέρια δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Οι περισσότερες τεχνικές είναι εύκολα αναπαραγώγιμες και από απλούς τεχνίτες. Μην ξεχνάμε την καταγωγή των χειρουργών στην Αγγλία από τους κουρείς που πραγματοποιούσαν αφαιμάξεις, φρόντιζαν τραύματα, τοποθετούσαν βεντούζες και βδέλλες, χορηγούσαν ενέματα και αφαιρούσαν δόντια. Μήπως χρειάζεται να είναι κάτι παραπάνω λοιπόν από απλοί μαχαιράδες όπως εύστοχα τους χαρακτήριζε ο διευθυντής της Χειρουργικής στα πρώτα χρόνια της ειδικότητάς μου? Είναι απαραίτητο να διατηρήσουν την επαφή με τη σύγχρονη διαγνωστική και έρευνα και να προσαρμόζουν την πρακτική τους ανάλογα. Χρειάζεται να ακολουθούν αυστηρά πρωτόκολλα επιλογής των χειρουργικών ασθενών αλλιώς κινδυνεύουν να χειρουργούν ότι κινείται γύρω και μέσα στο ιατρείο τους. Πρέπει να είναι άριστοι γνώστες ανατομίας και φυσιολογίας και να ακολουθούν τις εξελίξεις της εσωτερικής παθολογίας. Τέλος είναι γνωστή η προσφώνηση Mr των χειρουργών στην Αγγλία σε αντιδιαστολή με το Dr για τους υπόλοιπους. Προσωπικά προτιμώ το Dr γιατί όπως είπε και ο αγαπημένος μου Austin Powers "Dr please,I didnt spend fifteen years of my life to be called Mister"

A dog's life

Σήμερα διέθεσα το πρωινό μου για μια επίσκεψη στην οφθαλμολογική κτηνιατρική κλινική του πανεπιστημίου.Η σκυλίτσα μου ηλικίας 2 ετών είναι πολύ αδέξια με τα αντικείμενα γύρω της και υποπτεύθηκα ότι κάτι συνέβαινε με την όρασή της εκτός από τις συχνές επιπεφυκίτιδες και το εντρόπιο που τη βασανίζουν.Δυσπλασία του αμφιβληστροειδούς μια κληρονομούμενη πάθηση κατά τον υπολειπόμενο χαρακτήρα.Η διάγνωση αυστηρή και τρομακτική.Δεν πίστευα ότι τα ζώα αυτά πάσχουν από κληρονομικές παθήσεις.Πολλές φορές συνοδεύεται και από σκελετικές δυσπλασίες και αυτό πιθανώς εξηγεί το χοροπηδηχτό τρέξιμό της.Παρόλα αυτά το αγαπώ αυτό το ζώο και έχει ήδη αντιρροπήσει την ελλειπή όρασή της με την όσφρηση και την ακοή και πολλές φορές τη γεύση(το δεξί μου μανίκι είναι συνέχεια σαλιωμένο-κλαψ). Μέσα στην αυλή μας είναι κυρίαρχη και γνωρίζει κάθε γωνιά.Από μακριά μάλιστα φοβίζει ιδιαίτερα με το καυκάσιο μέγεθος και το γάβγισμα.Να θυμηθώ να ειδοποιήσω τον άνθρωπο που μας την έδωσε για να σταματήσει να ζευγαρώνει τους γονείς της.Πολλοί διαλέγουν το σκύλο τους ανάλογα με τις ικανότητες που επιθυμούν, το μέγεθος ή και το χρώμα του.Εμάς μας διάλεξε ο σκύλος.Πιθανώς να μύρισε ότι είμαστε ευαισθητοποιημένοι στα ΑΜΕΑ.

Οι Παραπέμποντες

Σήμερα το μεσημέρι αφού τέλειωσα τις επεμβάσεις της μέρας κάθισα να απολαύσω ένα γαλλικό καφέ μαζί με συναδέλφους στο χώρο ξεκούρασης δίπλα στα χειρουργεία. Κάθομαι πάντα κοντά σε ένα παράθυρο για να απολαύσω τη θέα προς τα πανεπιστήμια και την πόλη και να αναπνέω παθητικά την ελάχιστη πυκνότητα καπνού τσιγάρων.Αφού αντάλλαξα τις απαραίτητες φιλοφρονήσεις με τους γύρω μου βυθίστηκα σιωπηλά στην ανάγνωση κάποιων PDF μέσα από το PDA μου. Άθελα μου άκουγα τους διπλανούς να συζητούν για το πιο σημαντικό θέμα της μέρας. Ξέρεις ποιός είναι ο θεός των χειρουργών? Είπε ο μεσήλικας γιατρός ρουφώντας με ικανοποίηση χιλιάδες μικροσκοπικά διάπυρα σωματίδια της γόπας του που τέλειωνε και πολύ σύντομα θα τον έστελνε στα χέρια μας με καρκίνο των πνευμόνων.Δεν μπορώ να φανταστώ είπε ο άλλος ενοχλημένος προφανώς διότι χειρουργός. Ο παραπέμπων ρε φίλε, ο παραπέμπων. Άκουσα ότι οι παιδοχειρουργοί δίνουν ποσοστά 85% στους παιδιάτρους για να τους στέλνουν περιστατικά. Έτσι για να μη πεινάνε και να συνεχίζουν να έχουν δουλειά. Αρκετά είχα ακούσει. Έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά μου και άκουσα το τελευταίο podcast του Lancet. Άθελα μου σκέφτηκα τη λαική ρήση "Που πάς ρε Καραμήτρο" και για λίγο δείλιασα. Λές να είναι έτσι τα πράματα και εγώ νάμαι πίσω από τον ήλιο? Γρήγορα ησύχασα όμως ξέροντας ότι η αναζήτηση του Θεού είναι συνεχής μέσα μου και οι δικοί μου "παραπέμποντες" είναι απλά φίλοι μου που βαδίζουν στον ίδιο δρόμο της αρχαίας ιατρικής παράδοσης "ωφελέειν ή μη βλάπτειν". Τάσο, Γρηγόρη, Αλεξάνδρα, Κώστα, Εύα, Γιώργο, Γεωργία, Γιάννη θάμαι παντοτινά φίλος σας.

Οπιοφοβία

Το τελευταίo άρθρο του BMJ που αφορά τη διαχείριση του πόνου των ασθενών είναι πολύ διαφωτιστικό και ταυτόχρονα αποκαρδιωτικό. Είναι γνωστή η ευεργετική δράση της μορφίνης στην αντιμετώπιση του χειρουργικού πόνου και στην ανακούφιση του πόνου ασθενών στα τελικά στάδια κακοήθειας. Το 80% της χορηγούμενης ποσότητας οποιειδών καταναλώνεται στις 20 πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Ο μέσος παγκόσμιος όρος μορφίνης/capita για το 2003 ήταν 5mg. Ταυτόχρονα η Βρετανία καταναλώνει 20 mg/capita ενώ η Αυστρία βρίσκεται στην κορυφή της θεραπευτικής χρήσης. Όταν οι αφρικανικές χώρες απαιτούν καλύτερη διαχείριση του πόνου με σκευάσματα από του στόματος ο δικός μας Ε.Ο.Φ υποκύπτει στην οπιοφοβία του και δεν εγκρίνει το διάλυμα θειικής μορφίνης Oramorph 10mg/5ml το οποίο σε δόση 0.2-0.5mg/kg/δόση κάθε 4 ώρες προσφέρει ικανοποιητική αναλγησία στα παιδιά. Οι γνωστές από χρόνια συσκευές ελεγχόμενης χορήγησης από τον ασθενή PCA(Patient Controlled Analgesia) απαραίτητες για την μετεγχειρητική φροντίδα των ασθενών αποτελούν προιόν επιστημονικής φαντασίας ακόμη και στα πιο σύγχρονα νοσοκομεία μας. Πρόκειται άραγε για τον φόβο του εθισμού, την άγνοια σωστής και ασφαλούς δοσολογίας ή την απίστευτη γραφειοκρατία που βασανίζει το ΕΣΥ? Μήπως χρειάζεται να καλλιεργήσουμε παπαρούνες για να μη πεθάνουμε με βασανιστικούς πόνους στα γεράματα εγκαταλειμμένοι από το κράτος που νοιάζεται μόνο για τους ενεργούς και φορολογικά πρόθυμους πολίτες?

Περί αντιβιοτικών

Εκτεταμένη βιβλιογραφία ελληνική και ξένη συναντά κανείς για τη σωστή χρήση των αντιβιοτικών.Πως εξηγείται τότε η παρορμητική συμπεριφορά όλων μας όταν έρχεται η στιγμή να αποφασίσουμε εάν θα ήταν χρήσιμη η προφυλακτική αντιβιοτική αγωγή ή πιο είναι το κατάλληλο αντιβιοτικό για το συγκεκριμένο μικροβιακό πληθυσμό? Τότε πραγματικά χάνεται η μπάλλα και συνήθως οι κεφαλοσπορίνες 3ης-4ης γενιάς βγαίνουν από τη φαρέτρα για να βομβαρδίσουμε κοινά μικρόβια με καλή ευαισθησία στα συνήθη αντιβιοτικά. Επεμβάσεις εκ φύσεως καθαρές όπως η βουβωνοκήλη, υδροκήλη, κρυψορχία, φίμωση στις οποίες δεν είναι απαραίτητη η αντιβιοτική αγωγή όπως απέδειξαν εμπεριστατωμένες μελέτες, αντιμετωπίζονται σαν δυνητικά μολυσμένες. Απλές δυνητικά μολυσμένες επεμβάσεις όπως η καταρροική ή οξεία σκωληκοειδίτιδα βαπτίζονται ρυπαρές για τον φόβο των επιπλοκών επιμόλυνσης του τραύματος και ακολουθούν αρκετές δόσεις αντιβιοτικών όταν 1-2 δόσεις ανάλογα με την φαρμακοκινητική του φαρμάκου επιλογής με πρώτη δόση στην εισαγωγή της αναισθησίας είναι αρκετές. Η τριμεθοπρίμη καταξιωμένο στο εξωτερικό φάρμακο χρόνιας χορήγησης για τη συντηρητική αντιμετώπιση της κυστεοουρητηρικής παινδρόμησης στα παιδιά, είναι γνωστή στην Ελλάδα μόνο μέσα από τον συνδυασμό της με σουλφοναμίδες το γνωστό Bactrimel/Septrin του οποίου η χρήση στην Ευρώπη έχει περιοριστεί εδώ και 10 χρόνια για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων μόνο λοιμώξεων όπως της πνευμονίας από pneumocystis σε ασθενείς με AIDS ή αιματολογικές διαταραχές. Ίσως η εισαγωγή generic φαρμάκων βοηθήσει στην σωστή επιλογή αντιβιοτικού, καταπολεμήσει τις συναλλαγές, ενισχύσει την τοπική φαρμακοβιομηχανία και ελαττώσει τις κρατικές δαπάνες των νοσοκομειακών προμηθειών.